Verslag D2D Diepenheim

Vandaag naar Diepenheim! Emmi kon vandaag niet en dus voor mij de eerste keer met Françoise, Kenrick en Marina op stap langs de deuren. Kenrick en Marina gaan als een speer met z’n tweeën, dus dat team laten we intact. Ik ga op pad met Françoise. Françoise doet het woord en ik bedien de camera, meet alle objecten en lach vriendelijk. We beginnen vooraan in de straat. Het is prachtig weer en de vrijdag na hemelvaart. Veel mensen zitten in de tuin en horen de bel niet, denken wij. Oudere mensen zitten wel binnen maar denken misschien dat wij iets willen verkopen en staan ons niet altijd te woord. Maar al snel wordt er heel enthousiast gereageerd: “daar hebben we hier een huis vol van!”

We worden meteen mee naar binnen gevraagd en de vrouw des huizes weet het gelijk: “Jaaaa, je gitaar! Dat is echt zoiets!” De man lacht, maar met een lichte kiespijn. Maar hij komt toch te voorschijn. “Ik heb m al 11 jaar en ik heb er in die tijd misschien tien keer op gespeeld…” Het is ook een duur ding geweest, waar hij heel veel plannen mee had. Je kan m aansluiten op allerlei apparaten en er dan van alles mee doen. Al heel snel blijkt dat daar ook heel veel tijd in gaat zitten, die er eigenlijk niet is. De gitaar belandt inclusief mooie koffer in de kast, maar de droom om er ooit iets mee te doen blijft.

Mijn Arduino starter kit

“Dat herken ik ook bij mijzelf” denk ik, terwijl we naar het volgende huis lopen. Ik heb ook van die apparaten. Projecten ook, die maar voort blijven duren. Mijn laatste aanschaf is een “arduino starter kit”. Op een regenachtige zaterdag gekocht en vol enthousiasme begonnen te bouwen. Het eindresultaat van de dag was nogal teleurstellend, een knopje. Als je daar op drukte kwam er een piep uit een luidsprekertje. Het zit allemaal weer keurig in de doos en ik heb geen idee of het er ooit nog uit komt.

Bij de volgende deur deed iemand enthousiast de deur open. “Ja daar heb ik over gelezen! Kom met een kwartiertje terug, dan heb ik iets!” Een kwartier later staan er twee gloednieuwe laarzen op tafel. Gekocht en nooit aan gehad. Bij de vraag zou je ze ooit weer kopen, schud zij resoluut het hoofd, “nee zeker niet!”. Haar man begint zachtjes te lachen op de achter grond en heeft een blik van: “ja,ja…”

Ja, ja…

Tussen de middag had Ingeborg (van Tetem) een fantastische lunch klaar staan. Zij woont ook met haar partner in het mooie Diepenheim. Zij is ook een uurtje met ons mee gelopen om de sfeer te proeven. Handig ook want wij durven echt niet achterom te komen als de deur niet wordt open gedaan. Maar Ingeborg is meer op de hoogte met de plaatselijke gebruiken 😉

Er volgde in de middag nog een aantal mooie deuren en verhalen. Centraal in de overbodige spullen in Diepenheim lijkt de positie van de plaatselijke Harmonie. Die organiseren ieder jaar een loterij waarbij mensen ook hun overbodige spullen kunnen inbrengen. Daar zijn ze weliswaar mee gestopt, maar de restanten van deze aanpak zijn we bij meerdere huizen tegen gekomen. Het antwoord op de vraag “En, hoe kom je eraan?” was vaak: gewonnen bij de loterij van de Muziekvereniging!

Geef een reactie